خدا کند که بیایی
بیا که شبنم چشم های منتظران هم خمار نرگس چشم های تو ماندست
بیا که شبنم چشم های منتظران هم خمار نرگس چشم های تو ماندست
نويسنده : كاظم مصطفايي

ياري امام زمان(عج) در اين زمان به انجام صحيح وظايف خود در زمان غيبت است . وظيفه منتظر امام زمان(ع) اين است كه مانند يك منتظر واقعي زندگي كند. وقتي انسان حقيقتا منتظر كسي باشد تمام رفتار و سكناتش نشان از منتظر بودن او دارد. به عنوان مثال اگر منتظر ميهمان باشد حتما خانه را تميز و مرتب مي كند، وسايل پذيرايي را آماده مي كند و با لباس مرتب و چهره اي شاداب در انتظار مي ماند. چنين كسي مي تواند ادعا كند كه منتظر ميهمان بوده است. اما كسي كه نه خانه را مرتب كرده است و نه وسايل پذيرايي را آماده نموده است و نه لباس مرتب و تميزي پوشيده است و نه اصلاً به فكر ميهمان است اگر ادعا كند كه در انتظارميهمان بوده همه او را ريشخند خواهند كرد و بر گزافه گويي او خواهند خنديد.
لاف عشق و گله از يار زهي لاف دروغ عشق بازان چنين مستحق هجرانند
بنابراين انتظار بايد قبل از آنكه از ادعاي انسان فهميده مي شود از رفتار و كردار او فهميده شود.
اطلاعات بیشتر در رابطه با ارسال آثار ...
در ادامه مطلب بخوانید....

استاد شيخ مرتضي آقا تهراني:
سؤالي که هم اکنون در مقام پاسخگويي به آن هستيم، اين است که براي بهرهمندي از نعمتهاي باطني، به ويژه نعمت وجود مبارک امام عصر(ع) چه بايد بکنيم؟ نكتة قابل توجّه، اين است که جوانها بهتر ميتوانند اين راه را طي نموده و با حضرت ارتباط برقرار کنند؛ چرا که گناهنشان کمتر و دلشان پاکتر است. اگر هم يکي دو گناه مرتکب شده باشند، موفّق به استغفار ميشوند.
در زيارت اهل بيت(ع) يا توجّه و ارتباط قلبي با امام عصر(عج) نبايد به کم راضي شويم.خود امام را بخواهيم. اگر او يک لحظه کنار ما بنشيند، همه چيز درست ميشود.
از جمله نعمتهاي باطني و ارزشمند که خداوند به ما ارزاني داشته و ما آن گونه که شايسته است قدر آن را نميدانيم، نعمت وجود امام زمان(ع) است. ايشان متعلّق به گروه يا فرقة خاصّي نيست؛ او متعلّق به همه است. او واسطة رحمت و فيض الهي است. هر کس هر چه دارد، به برکت وجود اوست، امّا اکثر مردم او را نميشناسند و با وي ارتباط ندارند.
يکي از دلايل اين معضل بزرگ اين است که مردم آن طور که بايد امام را نميشناسند، معناي نگه داشتن حرمت حضرت مهدي(عج) را نميدانند و براي ايشان ارج و بهايي قائل نيستند.
اگر ما نسبت به حضرت مهدي(ع) شناخت داشته باشيم و ايشان را حاضر و ناظر بر اعمال خود ببينيم، کاري را که ايشان دوست ندارند و نميپسندند، هرگز انجام نميدهيم، در نقطة مقابل کساني که از اين شناخت محروم هستند، به جاهليّت درون خود رجوع کرده و مرتکب گناهان بسياري ميشوند.
اين افراد در حقيقت مصاديق اين حديث مشهورند که:
«مَن ماتَ وَ لا لَمْ يَعرِفُ إمامَ زَمانِهِ ماتَ ميتَة جاهِلِيَّة؛
کسي که بميرد در حالي که امام زمان خود را نميشناسد، به مرگ جاهليت مرده است.» دليل ديگر کردار ناپسندانة ما در محضر خدا و امام زمان(ع) غفلت است. ما خدا و امام زمان(ع) را ميشناسيم و حضور او را حس ميکنيم. معرفت امام در دل ماست و دوست هم نداريم از او دور باشيم، امّا دست به کارهايي ميزنيم که موجب ميشوند، خداوند و اهل بيت(ع) از ما متنفّر گردند. اين به غفلت ما باز ميگردد. بايد براي زدودن گرد و غبار غفلت از خانة دل خود چارهاي بينديشيم.
استاد شيخ مرتضي آقا تهراني